A Salesman – સેલ્સમેન

“Sorry, I am genuinely not interested.” કપુર સાહેબે હસતા હસતા કહી દીધું.

પણ રાકેશ નો નોટબુક વેચવાના પ્રયત્ન મા કોઈ ફેર ન પડ્યો.

“Sir the good thing about this notebook is, it’s waterproof.”

“ભાઈ અમે ક્યા વરસાદ મા બેસી ને લખવાના છે?” કપુર સાહેબ ના સવાલમા દમ હતો.

“એવું નથી હોતું સર. કમ્પની હંમેશા દુર નું વિચારતી હોય છે. ધારોકે તમે કોઈ ખાસ લખાણ લખ્યું હોય, અને જો વરસાદ કે પાણી પડે, તો લખાણ સચવાઈ રહે.”

“બરાબર છે. But, The cover is waterproof. Not the pages. Please, I don’t want to be rude. Leave.”

રાકેશ ઉદાસ થઈ જાય છે.

“sir, please at least fill-out this form and write a feedback that why you are not buying this product” રાકેશે પેન અને ફોર્મે આપતા વિનંતી કરી.

કપુર સાહેબ વિના સંકોચે ફોર્મે ભરી ને રાકેશ ને આપી દે છે. રાકેશ પોતાની વસ્તુંઓ પેક કરી ને નિકળતો જ હોય છે ત્યારે…

“એક મિનીટ.” કપુર સાહેબે રોક્યો.

રાકેશ ખુશ થઈ જાય છે.

“If you don’t mind, મને આ પેન ઘણી જ ગમી . શું કિંમત છે?”

“Sorry, This is my personal pen. જે વેચવા માટે નથી. જો તમે ખરેખર મને મદદ કરવા માંગતા હોય તો આ નોટબુક…”

“ના એવું નથી . હુ કોઈ મદદ નથી કરી રહ્યો. તે જેટલા મા આ પેન ખરીદી હતી તે જ કિંમત આપીશ. બોલ હવે?” કપુર સાહેબે વોલેટ કાઢતા કહ્યું.

“સર પેન તો ૧૨૦ રૂપિયાની છે પણ…”

કપુર સાહેબ સો અને વીસ ની નોટો રાકેશ ના હાથ મા પધરાવી દે છે.

“ઘણું જ અજીબ છે. હુ શું વેચવા આવ્યો તો ને તમે શું ખરીદી લીધું” રાકેશે પૈસા ખીસા મા મુંકતા કહ્યું.

“મને ગમ્યું અને મે લીધું . બંન્ને નો ફાયદો.”

રાકેશ જેવો જ ઘર ની બહાર નિકળ્યો, ત્યા જ તેના મેનેજર નો ફોન આવે છે.

“so my star, how did you go?” મેનેજરે પુછ્યું

“It’s going great, just hit the half century.” રાકેશે બીજી પેન પોતાના ખિસામા ભરાવતા કહ્યું.

Advertisements
A Salesman – સેલ્સમેન

The Fight – લડાઈ

“એ તો અમે પટેલો હોય નહી ને આ પ્રાંત મા ખેતીવાડી ફુલેફાલે નહી . વજીર થઈને બેઠા છો, પેટમા શું પૈસા નાખશો? કે પછી ધુંળ?” કરસનકાકાએ ડાંગ ઉપાડતા કહ્યું.

“કુકડો ન બોલે ને સવાર ન પડે, એવું ના માનતા પટેલ. જગત જાણે છે કે વાણિયાને ધંધો કરતા ન શીખડાવું પડે. પ્રાંતમા રૂપિયા કોણ લાવે છે? શું ખાવું અને કોને ખવડાવવું તે સારી રીતે ખબર છે.
આ બ્રાહ્મણોની જેમ નહી કે બીજા પર આધાર રાખીયે.” રતિલાલે એક કાંકરીએ બે પક્ષી માર્યા.

“શાસ્ત્રો મા લખાયેલું છે કે જ્ઞાન મા શક્તિ છે. મ્રુત્યુંલોક અને સ્વર્ગલોક ને તાંડવથી ભયભીત કરનારા ભગવાન શંકર બ્રાહ્મણ, રામભક્ત અને સેવાભાવી હનુમાન બ્રાહ્મણ અને જો હવે વધારે બોલ્યા,
તો એક કસુંબામા જળ લઈને પળભર મા ભસ્મ કરી નાખતા પરશુરામ દેખાડતા વાર નઈ લાગે રતિલાલ” નાથાલાલ જેવા વિદ્વાન પણ આજે હિંસા પર ઉતરી આવ્યા.

ત્યા જટુ ભા એ મુંછ મરડાવતા હસતા હસતા ધમકી આપી “દિકરાઉ તમે તમારથી થાય ઈ કરી લ્યો. જો આ દરબાર હામે ચારો કૈરો છે તો મ્યાન માથી તલવાર કાઢીને હંધાય ના માથા વધેરી નાખીહ.”

લડાઈ પોતાની ચરણ સીમા પર પહોંચી ચુંકી હતી. પટેલની ડાંગ કેટલાના માથા ફોડશે, દરબારની તલવાર કેટલા ને કાપશે અને બ્રાહ્મણ ના શબ્દોથી આજે કેટલાને શાપ મળશે, તે સંપુર્ણપણે અનિશ્ચીત હતું. આ બાજુ વાણિયા ના માણસો પણ હથિયારો લઈને આવી ચડ્યા.

એટલા મા જ વાદળો ઘેરાઈ ગયા, વીજળી ચમકી અને યક્ષ પ્રગટ થયા.

“શા માટે લડો છો?” યક્ષે પુછ્યું.

પટેલે આગળ આવીને કીધુ “આ પ્રાંત મા સર્વશ્રેષ્ઠ જાતિ કોણ છે તે આજે નક્કી થઈને રહેશે. અમે પટેલો…”

“ઈવડા ઈ ને હમજાવો કે નકી ત્યારે નો થાય જ્યારે હંધુંય દેખાતું હોય” દરબાર ની વાણીએ તલવારનું કામ કર્યું.

“શાંત. મને જવાબ ખબર છે.” યક્ષે કહ્યું.

“કોણ છે સર્વશ્રેષ્ઠ જાતિ?” બધા એકસાથે જ બોલી ઉઠ્યા.

“હુ જવાબ આપું તે પહેલા તમારે થોડી વાર માટે આંખો બંધ કરવી પડશે. અને જે કહુ તેની પર વિચાર કરવો પડશે” યક્ષે બધાને કહ્યું.

બધા પોતાની આંખો બંધ કરે છે અને યક્ષ બોલવાનું શરૂ કરે છે.

“સૌપ્રથમ હ્રદય માથી સ્વાર્થ અને ગુસ્સો કાઢી નાખો. લેવું છે તે ત્યાગી ને દેવા ની ભાવના જીવંત કરો. હ્ર્દય મોટુ કરીને એ વિચારો કે જેની જોડે આજે હુ લડાઈ પર ઉતરી આવ્યો છુ, શું તે મારો ભાઈ છે?
હુ તેને મારીને શું સાબીત કરી નાખીશ? અને શું હુ એને મારીને સુખનો રોટલો ખાઈ શકીશ? શું સર્વશ્રેષ્ઠ જાતિ એને કહેવાય કે જેની જોડે પૈસા અને સ્વાર્થ વગર તેમા પ્રેમ ભાવ હોય?
જો તમે આ પ્રત્યેક સવાલો ના જવાબ તમારા હ્રદય ને પુછ્યા છે, તો આંખો ખોલીને મને જવાબ આપો. સર્વશ્રેષ્ઠ જાતિ કોણ છે? ”

પ્રત્યેક અશ્રુભરી આંખે એકસાથે જવાબ આપે છે. “માનવી”

યક્ષ હસતા મોઢે અદૃશ્ય થઈ જાય છે.

The Fight – લડાઈ

The Death Cycle – મૃત્યું ચક્ર

Somewhere at Mysore Highway  2:45 a.m

રાજ દારૂના નશામા હોવા છતા અંધારા મા ઉભો રહેલો માણસ, જેના હાથ મા એક ફાઈલ હતી અને લીફ્ટ માંગવા માટે આતુર હતો, તેને જોઈ શકતો હતો.

તેણે ગાડી ઉભી રાખી. થેન્કસ કહીને તે યુવાન કારની અંદર બેસી ગયો.

“મારૂ નામ રાજ છે. આ સમયે આટલા અંધારા મા હાઈવે પર?”

“ચક્રમા એકવાર આવ્યા પછી શું અંધારૂ ને શું અજવાળું? મારૂ નામ નિમીત છે.”

“કવિ લાગો છો. અથવા કવિ સંમેલન માથી આવતા લાગો છો.” રાજે મજાક ઉડાડતા બીયરનું કેન ખોલ્યું.

નિમીત હસ્યા વગર પોતાની ફાઈલ માથી એક કાગળ બહાર કાઢે છે. “પ્રથમ બીયર ને બારી ની બહાર ફેકી દો.
બીજુ, મારી પાસે બહુ સમય નથી એટલે મારી વાત ધ્યાનથી સાંભળો”

રાજ હસવાનું જરાપણ રોકી ન શક્યો. “હવે મને ચોક્કસ ખાતરી થઈ ગઈ કે તમે એમ-ટીવી બકરા ના કલાકાર છો.”

નિમીતની આખો એકદમ જ લાલધુમ થઈ જાય છે. તે રાજના હાથ માથી કેન લઈને બારીની બહાર
ફેકી દે છે.

“what the hell man?” રાજ નિમીત કરતા પણ વધારે ગુસ્સે થઈ જાય છે.

નિમીત ને કશો ફરક જ ના પડ્યો હોય તેમ તે પોતાની વાત આગળ વધારે છે.  “આ કાગળ પર ના આંકડાઓ દર્શાવી રહ્યા છે કે
આખા વિશ્વમા પાંચ માથી એક અકસ્માત દારૂપીને ગાડી ચલાવવાથી થાય છે. જેમાથી…”

“wo-wo man. Just a sec. આ ભાષણ બંધ કરો અને તમારા ઘરે જઈને સંભળાવો.
મે વિચાર્યું કે તમને મદદ કરુ પણ તમે તો…”

“રસપ્રદ વાત એ છે કે દારૂપીને જેટલા લોકો મરે છે તેના કરતા વધારે નિર્દોષ લોકો તેમની ગાડી નીચે
આવી ને મરે છે.” નિમીતે બીજુ કાગળ્યુ કાઢતા કહ્યું.

“To hell with innocent people. I don’t care. ન તો મે કોઈને માર્યા છે અને ન તો હુ મરવાનો છુ.” રાજે બીજું બીયર નું કેન ખોલ્યું.

નિમીતે ફાઈલ બંધ દીધી. “You disappointed me. આ હાઈવે પર સ્પીડ લીમીટ 80 km/h છે અને ગાડી 120 પર જઈ રહી છે”

“so what?”

“પણ તમે તો એમ કીધુ કે તમે નથી મરવાના”

“શું હુ મરીશ તો તમે જીવતા રહેશો?” રાજે લુચ્ચા હાસ્યથી પુછ્યું

નિમીત તે જ લુચ્ચા હાસ્યથી પ્રશ્ન પુછી ને જવાબ આપે છે. “મે ક્યારે કીધુ કે હુ જીવતો છુ?”

રાજના શરીર માથી ધ્રુજારી છુટી ગઈ. “Let me stop the car and get the hell out of…”

એટલામા જ નિમીત ગવંડર પોતાની બાજુ ફેરવી લે છે. કાર હાઈવે પરથી ઉતરીને એક મોટા ઝાડ જોડે
અથડાય છે. કારનો આગળનો કાચ લોહીથી લાલ થઈ જાય છે.

After three weeks.  Somewhere at Mysore Highway. 2:45 a.m

અજય દારૂના નશામા હોવા છતા અંધારા મા ઉભો રહેલો માણસ, જેના હાથ મા એક ફાઈલ હતી અને લીફ્ટ માંગવા માટે આતુર હતો, તેને જોઈ શકતો હતો.

તેણે ગાડી ઉભી રાખી. થેન્કસ કહીને તે યુવાન કારની અંદર બેસી ગયો.

“મારૂ નામ અજય છે. આ સમયે આટલા અંધારા મા હાઈવે પર?”

“ચક્રમા એકવાર આવ્યા પછી શું અંધારૂ ને શું અજવાળું? મારૂ નામ રાજ છે.”

The Death Cycle – મૃત્યું ચક્ર

Love Letter – પ્રેમપત્ર

પ્રિય સમીર,

તારી જોડે બે મહિના ફર્યા પછી મારી લાગણીઓ મા મે એક અનોખી સુગંધ અનુભવી છે. મને નથી ખબર કે આ પ્રેમપત્ર છે કે નહી, પણ આ શબ્દો મારા દિલરૂપી કલમ થી લખાઈ રહ્યા છે. મે જ્યારે મારા હૈયા ને પ્રશ્ન પુંછ્યો કે “શું આ ઉર્મિઓ એકતરફી છે?” ત્યારે મારા હૈયાએ હસી ને જવાબ આપ્યો “ના”.

કારણકે મે પણ તારા પ્રેમની લાગણીઓ ને મારા હ્રદયમા પ્રવેશતા અનુંભવી છે. એવું લાગી રહ્યું છે કે કોઈ મુસાફીરને ઘણું ભટક્યા પછી કોઈ સાચો રસ્તો મળી ગયો હોય અને ઘણા વર્ષોથી ઉજ્જડ રહેલી જમીન પર આજે મુંશળધાર વરસાદ પડ્યો હોય. હવે મારા દિલની બસ એક જ તમન્ના છે કે જે નીલું આકાશ અને સુર્યાસ્ત આપણે અત્યાર સુંધી અલગ અલગ જોયા છે, તે કોઈ સુંદર સમુદ્રના કિનારે એકબીજાનો હાથ પકડીને નિહાળીયે.

હુ મારા પ્રત્યેક રોમમા તારા પ્રેમની લાગણીઓ નો વસવાટ થયેલો છે તેમજ આપણા પ્રેમની નદીઓ મળીને એક પ્રેમ ના સાગર મા ભળી જાય તેવું માનીને કંઇક લખું છુ.

“હુ તને દિલથી પ્રેમ કરૂ છુ”

ફ્કત તારો જ,
અનિલ

Love Letter – પ્રેમપત્ર

Rain in the summer – ઉનાળા મા વરસાદ

હજી તો ટ્રેન અમદાવાદથી નડિયાદ પણ નહતી પહોંચી ને રવિ કંટાળી ગયો. તે વિચારવા લાગ્યો કે બેંગલોર ક્યારે આવશે? એકલો? ૩૨ કલાક?

સૌથી પહેલા આણંદ સ્ટેશન પર રવિએ તેને બારી માથી જોયી. બે મિનીટ પછી બીજી વાર તે તેની સામેની જ સીટ પર આવી ને સામાન ગોઠવવા લાગી.

બંને એ એકબીજા સામે જોઈને આછાં સ્મિત ની આપલે કરી.

ત્યારે રવિ ના વિચારોનું સમીકરણ એકદમ જ બદલાઈ ગયું. “બેંગલોર ક્યારેય ન આવે…”

બસ પછી તો સારામા સારું અંગ્રેજી પુસ્તક કાઢી ને વાંચવા લાગ્યો. બેસવાની સ્થિતી અને મોઢાના હાવભાવ પણ એવી રીતે બદલાઈ ગયા કે જાણે ઉનાળામા વરસાદ પડ્યો હોય. ટ્રેનની આજુંબાજુ ખેતરો છે, ખબર છે કે ટાવર નથી પકડાવાનો તોય બે વખત તો પોતાનો Nokia 95 કાઢી ને મચેડ્યો.

ચલો આ બધુ તો બરાબર છે પણ હવે મહત્વ નો મુદ્દો એ છે કે વાત કઈ રીતે ચાલું કરવી? તે વિચારતો હતો ત્યાજ તેણીએ ઉધરસ ખાધી.

“બોયફ્રેંડ યાદ કરતો લાગે છે” રવિએ ધીમેથી ખોટુ હસતા હસતા પુછી લીધું.

“તમને કેવી રીતે ખબર પડી?” સામેથી જવાબ આવ્યો.

બરોડા આવ્યું. ટાવર પકડાયો, તોય રવિ નો મોબાઈલ સ્વિચ-ઓફ, અંગ્રેજી પુસ્તક બંધ, વરસાદ ગયો ને હવે તડકો કે મારું કામ.

Rain in the summer – ઉનાળા મા વરસાદ

Pizza Lover – પિટ્ઝા પ્રેમી 

“રાહુલ તને ખબર છે કે તારા જન્ક-ફુડ ખાવા ની આદત થી મે હંમેશા નારાજગી દર્શાવી છે, છતા તું આ વાત પર ધ્યાન નથી આપતો.” પુજા પોતાના ગુસ્સાની ચરણ સીમા પર પહોંચી ચુકી હતી.

“ડાર્લિગ એવુ નથી. હુ સમજુ છુ કે આપણા બંન્નેની ખાવાની પસંદગી તદ્દન અલગ છે પણ એક પિટ્ઝા માટે…”

“દોઢ વરસ. લગન પછી એક અઠવાડિયું એવુ નથી ગયુ કે તે પિટ્ઝા ન ખાધો હોય. અને…”

“ઓકે, તને એવુ નથી લાગતુ કે એક બહુજ સામાન્ય અને નાની વાત ને તુ બહુ મોટુ સ્વરૂપ આપી રહી છે?”

“રાહુલ તુ કદાચ વાકેફ નહી હોય પણ આજ નાની અને સામાન્ય વાત આપણા બંન્ને વચ્ચેનું અંતર વધારી રહી છે. અને સવાલ એકલા પિટ્ઝા નો નથી. પણ મે અનુભવ્યું છે કે તુ મારી પસંદગીઓ ભુલતો જાય છે. In fact, તુ સંપુર્ણ રીતે ભુલી ગયો છે.”

“મારી વાત…”

“પ્લીઝ. મારે હવે વધારે કોઈ જ ચર્ચા નથી કરવી. અને મારે ખાવું પણ નથી”

આટલું બોલી ને પુજા પોતાના રૂમમા જઈને બારણું પછાડી ને બંધ કરી દે છે.

પુજાની આવી પ્રતિક્રિયા જોઈ ને રાહુલને બે પ્રશ્નો પોતાની જાતને પુછવાનુ મન થાય છે.

“શુ દરેક ભારતીય યુવાનો જે અમેરિકામા જનમ્યા છે, તેની આવીજ દશા હશે?”

“શુ મે ડોક્ટર જોડે લગન કરી ને બહુ મોટી ભુલ તો નથી કરી નાખીને?”

જે હશે તે, પણ હવે તે વિચારોના વમળો મા ડુંબવા લાગ્યો. શું મારે ખાવાના શોખનું બલિદાન આપવું પડશે કે આજે કયો નુંસખો અજમાવું ને પુજા ને હંમેશા ની જેમ  મનાવી લઉ?

તેને સમજાતું નહ્તું કે કેમ તેનું હ્રદય ભારે થતુ જતું હતું. છેવટે તે પોતાના મોબાઈલથી એક નંબર ડાયલ કરે છે અને સામેથી અવાજ આવે છે…

Pizza-hut How may I help you?”

One large Cheese Veggie  pizza with pineapple please.” રાહુલ ના હ્રદય પરથી બહુ મોટો ભાર ઉતરી જાય છે.

P.S – Inspiration: The people of America eat around 350 slices of pizza each second, or 90 to 100 acres per day. Source

Pizza Lover – પિટ્ઝા પ્રેમી 

The End – અંત

પ્રેમી ની બંદુક નો નિશાનો શત્રુ પર, અડ્ધો મીટર દૂર ઉભા રહેલા શત્રુ નો નિશાનો તેના કબજે કરેલી પ્રેમીકા પર. પરિસ્થિતિ

એવી છે કે દુશ્મન નુ મૃત્યુ પ્રેમીકા ના મરણ નુ કારણ બની શકે છે. જ્યારે બીજી બાજુ, દુશ્મન નુ જીવન પ્રેમીકા ના પ્રાણ ને સુરક્ષિત પણ નહિ રાખે.”


“હવે જો એક ડગલું આગળ ભર્યું, તો હુ ગોળી મારી દઈશ.” ચેતાવણી સાંભળી ને પ્રેમી ત્યા જ ઉભો રહી જાય છે.


હવે શું થશે? આ વાર્તા નો  અંત કઈ રીતે લખવો?


વિચારો ની ક્રિયા ઉભી રહી જવાથી આદિત્ય તેની વાર્તા લખવાનું બંધ કરે છે. ચા બનાવી ને બારી આગળ ઉભો રહીને સવાર

પડવાની રાહ જોવા લાગે છે. પણ બહાર નુ આછું અંધારું તેને ગરમ ચા ભૂલાવી ને ભુતકાળ યાદ કરાવે છે. સાત અઠ્વાડિયા પહેલા જ્યારે સમાચાર મળ્યા કે પ્રિયા ને મગજ ની ગાંઠ છે, ત્યારે આભ તુટી પડ્યુ હતુ.

પ્રિયા અસ્પતાલ મા તેના જીવન માટે લડી રહી હતી. પણ આદિત્ય ને તેની રાતો ની મહેનત અને વાર્તા પર ખુબજ વિશ્વાસ હતો કે તે એવો અંત લખશે કે કોઈ પણ નિર્દેશક તેને મો માંગ્યા રૂપિયા આપશે.

ટેલિફોન ની ઘંટડી થી આદિત્યને ભાન થાય છે કે ચા ઠંડી થઈ ચુકી હતી.


અસ્પતાલ થી આવેલા ફોન મા આદિત્યએ પહેલી દસ સેકન્ડ મા કંઈક સાંભ્ળ્યુ અને ફોન હાથ માથી છટકી ને જમીન પર પડે છે.

તે ટેબલ તરફ જઈને લખવાની શરૂઆત કરે છે.


“પ્રેમી ના એક ડગલા થી દુશ્મન ની ગોળી પ્રેમીકા ની આરપાર થઈ જાય છે. હારેલો પ્રેમી ભાગતા શત્રુને કોઈ જ પ્રતિક્રિયા નથી

આપતો. પ્રેમીકા નું માથુ પોતાના ખોળામા મુકી ને તેની આંખ બંધ કરે છે. પ્રેમી ના

ડાબા હાથની પિસ્તોલ ધીમે ધીમે તેના મસ્તક તરફ આવે છે…”


જ્યારે આદિત્ય ના જમણા હાથની કલમ ધીમે ધીમે એક શબ્દ લખવા જઈ રહી છે.


“સમાપ્ત”


The End – અંત